A impactante, arrepiante, asolagante e lumbrigante invasión dos pampíns

Cando chegaron parecían boa xente. Así, tan malfeitiños, tan tristeiros, tan eslamiados, tan pouca cousa que até daban pena de ver. Con aquelas cabezas arredondadas e estricadas como cus de landras, aqueles ollos da viscosidade das ameixas podres, aquelas mans retortas e candulleiras, aqueles andares de papahostias.
Aterraron de súpeto, dunha hora para a outra, entre as parroquias portomarinenses de Cortapezas e Caborrecelle, sen que ninguén de quen cobra para iso na consellería tivese avisado de tal portento. Aparecéronselle a dous paisanos que andaban a botar purina nunha leira. Baixaron por centos de ducias de naves voadoras e achegáronse en ringleira a aqueles dous homes que, máis que con susto, recibíronos coa xenética desconfianza das xentes que recean de todo aquilo que lles escorna na rutina. Viñeron canda a eles en ringleira, algúns tocando a sintonía do “Quieto parado” en gaitas de estraña factura e outros, os máis, guindando aos catro ventos un fume espeso e verde cunha especie de botafumeiros galácticos. Achegáronse de vagar, cun camiñar tan apalermado que semellaban non ter outra cousa que facer en todo o día. De cando en vez algún paraba para botar unha mexada contra un valado, outro mandáballe un aturuxo, outro bimbaba lixo nas estremeiras, outro plantáballe lume a unhas xestas. Arroutaban, rañaban os ollos do cu por riba das túnicas que vestían, cuspían no chan, mandábanse mocadas os uns aos outros nas calugas, bicábanse, crebábanse en gargalladas máis falsas que un carallo de plástico. Así foi, todo unha fanfarra, até que chegaron ao carón do depósito de mexo, entón ficaron sumidos nun silencio tan súpeto e profundo que semellaba que se lles acabaran as pilas.
A primeira palabra que lles escoitaron foi “Pa-amh pin?”, que na vernácula lingua daqueles seres significaba algo así como “que carallo é ese fedor?”, e que unha hora despois, cando os paisanos foron a Portomarín a dar parte da aparición ao berro de “chegaron os pampíns!”, daría lugar ao pouco desdeñoso fito de converterse no primeiro pampinicismo sintetizado pola, xa de por si moi deturpada, lingua galega.
Entre os pampíns había uns cantos que falaban galego. Os paisanos ficaron aloulados ao escoitar a aqueles seres vidos de alén do sistema solar comezar esta conversa, que agora transcribo aquí para maior precisión no relato, pronunciada con perfecto acento das Terras da Baixa Limia.
—Mintireiro.
—Perdón?
—Verdadeiro.
—Como?
—Moito inventas. Era boa se colara.
—Pero… non pode ser!
—Tela pintada.
—Camaleón.
—Dáme un caldeiro onde colla o corazón.
—Supermartes!
—Pero ti quen carallo es? O Superpiñeiro?
—Non. Eu son Atilano. Superpiñeiro é ese de aí.
—Querida parroquia, moi booas nooooites!
—Estades a tomarme o pelo? Ou?
—Non, para nada. E ese de alí, o que leva a boina posta, é Juan Pardo. Aqueloutro Manquiña e o de máis aló quixo chamarse Sito Miñanco.
Os dous cortapecianos ficaron tan pampos e por tanto tempo que ben lle puideron ter aniñado un enxame de vespas velutinas nas gorxas. Non comprendían nada daquel xeito de parodia que estaba a ter lugar diante dos seus ollos. Era como un soño, unha mofa do presente. E non foi até máis tarde cando descubriron a que era debida tanta fantochada.
Logo daquel surrealista contacto primixenio, cando as augas volveron ao rego e as gaitas repousaron nos ombreiros, os pampíns explicáronlle polo miúdo que levaban décadas preparando a súa chegada a este mundo, que durante moito tempo rebuscaran entre os seis continentes o lugar máis idóneo para establecer unha colonia. Logo de estudar milleiros de comparativas, de perderse en labirintos de estatísticas, de aplicar os máis enrevexados algoritmos, chegaran á conclusión de que Galiza era o lugar máis idóneo de toda a Terra para iniciar a ocupación. Entre os milleiros de elementos aducidos acabaron primando tres. O primeiro foi que non encontraron entre a especie humana outro pobo que lle tivese menos respecto á terra que o galego. Con esa xente que lle planta lume ao monte, eses bosques inzados de eucaliptos e esas rías abafadas en roña, non habían atopar moita oposición á instalación das súas manufacturas. O segundo foi que, de asentarse aquí, terían á súa mercé centos de aldeas baleiras onde chegar e dispor de tódolos servizos instalados, sen veciños que se queixasen polas molestias de ver como uns seres foráneos desenrolaban os seus costumes e o seu modo de vida. E o terceiro, e non por iso menos importante, era que as casas dos pampíns eran máis feas que bater nun can logo de que che dea unha lambedela, e que con tanto feísmo urbano como había polo país adiante pouco habían destacar as súas vivendas de merda. Explicáronlles que logo de elixir o seu primeiro destino na Terra trazaron un plan para adaptarse ás costumes galegas e que por iso aprenderon a tocar a gaita, a comer coma becerros sen ter fame e a responder preguntando. Decidiron que tiñan que desenvolverse en galego, que malia a ser unha lingua desprezada pola súa propia xente, era a que se falaba nas aldeas onde tiñan planeado establecerse. E que para iso, para aprender a nosa fala, valéronse da ferramenta que tiñan a man, que non era outra que o sinal satélite da TVG Internacional, que non emitía outra cousa que propaganda do PP, o Luar, Land Rober e o Supermartes. Así que, decididos a integrarse da maneira máis aproximada ao orixinal, aprenderon galego ao xeito dos galegos, que non é outro que falalo con vergoña e complexos de inferioridade, e puxeron rumbo á Terra para comezar unha nova vida.
—E é por todo iso que nos queremos establecer aquí.
—Moi ben, de acordo, non hai problema. Á fin, aquí non quedamos máis que catro vellos a papar moscas. Podedes ficar, pero ide buscar un sitio a Caborrecelle, que vos aturen eles, aquí xa temos abondo cos peregrinos.
E así foi como a raza dos pampíns chegou á Galiza. Talvez non foi o contacto soñado por xeracións de ufólogos, astrónomos e radiooíntes de Antón Rebollido, pero foi o que foi e así quedou escrito, que a intención deste narrador non é erguer alambicadas no aire, se non achegar as súas verbas á verdade. Noutro caso, en lugar de tentar deixar para a posteridade un legado de cronista histórico, centraría os seus esforzos en escribir poesía contemporánea galega.

Este é o inicio do relato “A impactante, arrepiante, asolagante e lumbrigante invasión dos pampíns”, publicado n°12 da revista de Contos Estraños “Visitantes de alén da lúa”, Se desexas seguir lendo podes adquirir o volume aquí: http://contosestranhos.com/product/contos-estranos-v-12-visitantes-de-alen-da-lua/